Otoczenie Tatr jest wyraźnie od nich niższe. Dlatego też prawie ze wszystkich stron otwiera się rozległy widok na to najpiękniejsze na Słowacji pasmo górskie. Przy korzystnych warunkach atmosferycznych ich charakterystyczna, poszarpana panorama jest widoczna już z odległości kilkudziesięciu kilometrów.

Konkurenci Tatr
Nie tylko kotliny i rowy w sąsiedztwie Tatr są wyraźnie niższe od tego najwyższego karpackiego masywu górskiego. Również okoliczne wzniesienia nie mogą się równać wysokością z tatrzańskimi skalnymi kobsa-mi Najwyższe szczyty pobliskich gór są niższe od tatrzańskich od 800 do 1 400 m Szczyty Tatr przewyższają kotliny południowe o cale dwa kilometry. Są najwyższe nie tylko na Słowacji, ale i wśród wszystkich pozostałych łańcuchów górskich całego, 1 200 kilometrowego łuku karpackiego. Potwierdzają to również mapy atlasów: W Europie na północ od Alp nie ma gór wyższych niż Tatry. Dziesięć tatrzańskich szczytów przewyższa poziom morza o 2 600 m a dalszych piętnaście o ponad 2 500 m. Szczyt Moldoveanu, w drugim najwyższym karpackim paśmie górskim Fagarasz (Rumunia), ze swoją wysokością 2 543 metry nad poziomem morza byłby w Tatrach dopiero na 16 miejscu. Drugie co do wysokości pasmo górskie na Słowacji, Niżne Tatry, jest niższe o ponad 600 metrów, a jego najwyższy szczyt, Dziumbier, uplasowałby się w Tatrach w tabeli wysokości gdzieś w drugiej setce.
Dzieci uczą się w szkole, że Tatry są granitowe. Nie jest to dokładnie tak, gdyż, biorąc pod uwagę skład mineralny granitów tatrzańskich, powinniśmy je nazywać raczej biotycznymi granodiorytami. W budowie geologicznej Tatr mają one wyraźną przewagę, gdyż z nich jest zbudowane cztery piąte całego pasma. Wśród granodiorytów tylko sporadycznie pojawiają się łupki krystaliczne. Wzdłuż północnego brzegu łańcucha górskiego ciągnie się nieprzerwanie pasmo pofałdowanych, mezo-zoicznych skał osadowych. Na zachodzie, w masywie Siwego Wierchu (Sivy vrch), wkracza ono na teren Tatr, przecina Dolinę Rohacką (Rohaćska dolina) i za Oso-bitą (Osobita) ciągnie się dalej na wschód, do polskich Tatr Zachodnich. Na teren Słowacji wraca w Czerwonych Wierchach w zakończeniu Doliny Cichej a w odnodze Szerokiej i w masywie Upłaz w Dolinie Jaworowej dochodzi do Tatr Wysokich i kończy się w Tatrach Bielskich.
W skałach wapiennych występują liczne zjawiska krasowe. W Tatrach Bielskich są to jaskinie, żłobki i lejki krasowe, a w wysokogórskim środowisku Czerwonych Wierchów w Tatrach Zachodnich spotykamy głębokie krasowe rozpadliny i szczeliny.