Tatry Wysokie prezentują rzadką w Europie koncentrację zjawisk przyrodniczych, dzięki którym w petni zasłużenie zyskały miano Alp w miniaturze. Na powierzchni 341 km2 (słowacka część ma 260 km2) skupia się prawie wszystko, chyba tylko oprócz lodowców i koziorożców, co ma rozległy masyw alpejski. Piękno wysokogórskiego krajobrazu, rozrzucone w Alpach na wielkiej powierzchni, w Tatrach jest skupione i przez to bardziej widoczne. Grzbiet główny Tatr Wysokich ma długość 26 km. Ciągnie się od Przełęczy Liliowe (Ealiove sedlo - 1 947 m n.p.m.) na zachodzie po Przełęcz Pod Kopą (Kopske sedlo - 1750 m n.p.m.) na wschodzie. Jego najdalej na zachód wysuniętym szczytem jest Świnica (Svinica - 2 301 m n.p.m.) a ostatnim szczytem na wschodzie jest Jagnięcy Szczyt (Jahńaci śtit - 2 230 m n.p.m.). Grzbiet główny ma kształt wygiętego na południe łuku. Jego wysokość prawie nigdy nie schodzi poniżej 2 000 m n.p.m. Najwyższy jest Lodowy Szczyt (La-dovy śtit - 2 627 m n.p.m.). Większość szczytów głównego grzbietu osiąga wysokość 2 400 do 2 500 m n.p.m..
Z grzbietu głównego Tatr Wysokich wybiegają ramiona boczne. Na południe odchodzi pięć najważniejszych. Od zachodu na wschód są to: ramiona boczne Krywania (Krivań - 2 494 m n.p.m.), Kończystej (Konćista - 2 537 m n.p.m.), Gierlachu (Gerlachovsky śtit - 2 654 m n.p.m.), Sławkowskiego Szczytu (Slavkov-sky śtit - 2 452 m n.p.m.) i Łomnicy (Lom-nicky śtit - 2 634 m n.p.m.). Skutkiem asymetrycznego wypiętrzania Tatr jest to, że szczyty ramion południowych są wyższe od szczytów głównego grzbietu i odgałęzień północnych. Najwyższe jest środkowe ramię boczne, z Gierlachem (2 654 m n.p.m.). Jest przy tym najkrótsze. Najdłuższe i najbardziej rozgałęzione jest ramię boczne Krywania. Północne odgałęzienia Tatr Wysokich są niższe i dłuższe. W części słowackiej gór wybiegają dwie główne odnogi boczne: Zabiegu Szczytu Wyżniego (Vyśny Żabi śtit - 2 259 m n.p.m.) i Szerokiej Jaworzyńskiej (Siroka -2 210 m n.p.m.).
|
