Pochodzenie słowa Tatry wywodzi się najczęściej od ukraińskiego wyrazu toltry, co w przekładzie oznacza kamień albo żwir. Ich nazwę łączy się też niekiedy, ałe rzadko, z nazwą grecką terdr (grot, tarcza) albo ze słowem z języka baskijskiego tutur, oznaczającym to samo co nazwa grecka. Obydwie hipotezy można traktować jako mało prawdopodobne, gdyż nie ma żadnych dowodów na to, aby pod tatrzańskimi szczytami żyli Baskowie albo Grecy. Słowo Tatry pojawiło się po raz pierwszy w dziele czeskiego kronikarza Kosmasa. Średniowieczna kronika zawiera słowa króla Bolesława II, które wypowiedział w 999 roku. Kosmos pisze, że umierający władca wspomina na łożu śmierci czasy, gdy swój kraj rozszerzył aż po szczyty Tńti montes.
Z uwagi na ekstremalnie surowe warunki naturalne ludzie w przeszłości raczej omijali wysokogórskie środowisko Tatr. Zainteresownia jego zasiedlaniem nie przejawiali aż do końca XVIII wieku. Inaczej było na terenach podtatrzańskich, gdzie ludzie żyli już w starszej epoce kamienia. Ślady po najstarszych znanych mieszkańcach Podtatrza, które znaleziono w trawer-tynowej kopie w niedalekich Ganovcach pod Popradem, mają 90 do 120 tysięcy lat.. Także pierwsi rolnicy, którzy pojawili się na Spiszu w młodszej epoce kamienia ze zrozumiałych powodów nie przejawili większego zainteresowania Tatrami. Niegościnne i trudno dostępne góry nie mogły im zaofiarować gruntów pod uprawę i pastwisk. W zupełności wystarczyła im kotlina. Pierwszym narodem, o którym mamy przekazy, że w kolonizacyjnych dążeniach nie zatrzymał się u podnóża Tatr, byli starożytni Celtowie. Na tereny północnej Słowacji przybyli około 300 roku przed naszą erą i przynieśli ze sobą wiele zdobyczy cywilizacyjnych epoki żelaza, jak właśnie żelazo, szkło czy rozwinięty typ ceramiki.
|
